​1. Κλινική εποπτεία

​​

• Ανάλυση ιστορικού – Ο επόπτης βοηθά τον εποπτευόμενο να συλλέξει και να οργανώσει πληροφορίες από τον θεραπευόμενο, τους γονείς ή το σχολείο.

​

• Στοχοθεσία – Ο επόπτης καθοδηγεί τον εποπτευόμενο να θέσει βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους θεραπευτικούς στόχους.

​

• Δομή συνεδρίας – Ο επόπτης προτείνει ένα πλαίσιο για κάθε συνεδρία (π.χ. έναρξη, κύριο μέρος, κλείσιμο, άσκηση για το σπίτι).

​

• Ανασκόπηση ηχογραφημένης συνεδρίας – Ο επόπτης ακούει μαζί με τον εποπτευόμενο ένα απόσπασμα και δίνει ανατροφοδότηση.

​

• Διαχείριση δύσκολου περιστατικού – Ο επόπτης βοηθά στην αντιμετώπιση αυτοκτονικότητας, κρίσης πανικού, βίας ή εκρηκτικότητας.

​

•  Προσαρμογή παρέμβασης – Ο επόπτης προτείνει εναλλακτικές στρατηγικές όταν η τρέχουσα παρέμβαση δεν αποδίδει.

 

2. Προσωπική εποπτεία

​

• Αναγνώριση αντιμεταβίβασης – Ο επόπτης βοηθά τον εποπτευόμενο να εντοπίσει συναισθήματα (θυμός, έλξη, φόβος, οίκτος) που προκύπτουν προς τον θεραπευόμενο.

​

• Σύνδεση προσωπικής ιστορίας με κλινική αντίδραση – Ο επόπτης διερευνά αν ένα βίωμα του παρελθόντος του εποπτευόμενου επηρεάζει τη θεραπευτική σχέση.

​

• Εντοπισμός ορίων που δυσκολεύουν – Ο επόπτης συζητά πού ο εποπτευόμενος δυσκολεύεται να πει «όχι» ή να θέσει κανόνες.

​

• Αναγνώριση σημείων burnout – Ο επόπτης βοηθά τον εποπτευόμενο να δει αν είναι εξαντλημένος, αποπροσωποποιημένος ή συναισθηματικά αποφορτισμένος.

​

• Επεξεργασία δεοντολογικού διλήμματος με προσωπική φόρτιση – Ο επόπτης συζητά π.χ. την περίπτωση όπου ο εποπτευόμενος νιώθει ενοχή για παραπομπή.

​

• Διάκριση εποπτείας από προσωπική θεραπεία – Ο επόπτης κατευθύνει τον εποπτευόμενο στη θεραπεία όταν ένα ζήτημα είναι βαθιά προσωπικό, όχι επαγγελματικό.

​

• Ενίσχυση επαγγελματικής ταυτότητας – Ο επόπτης βοηθά τον εποπτευόμενο να χτίσει εμπιστοσύνη στο δικό του κλινικό στυλ, χωρίς σύγκριση με άλλους.

 

3. Διοικητική / διαδικαστική εποπτεία

​

• Οργάνωση αρχείου θεραπευόμενου – Ο επόπτης προτείνει ένα σύστημα καταγραφής (σημειώσεις, γνωματεύσεις, συναινέσεις, ιστορικό).

​

• Δεοντολογική διαχείριση– Ο επόπτης ελέγχει εάν η προβολή του θεραπευόμενου είναι εντός δεοντολογικών ορίων.

​

• Οργάνωση ραντεβού και φόρτου – Ο επόπτης βοηθά στη δημιουργία προγράμματος (πόσα περιστατικά, κενά, ρεαλιστικός αριθμός).

​

• Διαχείριση μη καταβολής αμοιβής.

 

4. Ομότιμη εποπτεία

​

• Παρουσίαση περιστατικού χωρίς διακοπή. Ο ψυχολόγος περιγράφει ένα περιστατικό (5-10 λεπτά) και ο επόπτης ακούει χωρίς να κρίνει, να διορθώνει ή να δίνει συμβουλές.

​

• Κατοπτρισμός (mirroring). Ο επόπτης επαναλαμβάνει με δικά του λόγια όσα άκουσε, χωρίς ερμηνεία: «Αν σε κατάλαβα καλά, εσύ εκείνη τη στιγμή ένιωσες…» ή «Το περιστατικό αφορά μια έφηβη με…». Σκοπός: ο ψυχολόγος να ακούσει τον εαυτό του.

​

•  Διερευνητικές ερωτήσεις (όχι ερμηνείες). Ο επόπτης κάνει ερωτήσεις όπως:

- «Τι σκέφτηκες εκείνη τη στιγμή;»

- «Τι άλλο θα ήθελες να ξέρεις για τον θεραπευόμενο;»

- «Πώς ένιωσες το σώμα σου σε εκείνο το σημείο;»
(Καμία ερώτηση του τύπου «θα έπρεπε να…» ή «το σωστό είναι…»)​

​​​

• Προσφορά διαφορετικών οπτικών ως «πιθανότητες». O επόπτης λέει:

- «Μια άλλη ματιά θα μπορούσε να είναι…»

- «Αν το δούμε συστημικά…»

- «Αν το δούμε αναπτυξιακά…»
Χωρίς να υπονοεί ότι η δική του οπτική είναι καλύτερη.

​

• Αναζήτηση τυφλών σημείων μαζί. Ο επόπτης βοηθά τον ψυχολόγο να δει τι μπορεί να του διαφεύγει, λέγοντας:

- «Υπάρχει κάτι που δεν αναφέρθηκε ακόμα;»

- «Τι δεν ρώτησες τον θεραπευόμενο;»

- «Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που δεν ονομάστηκε;»

​

• Αναγνώριση του τι πήγε καλά. Ο επόπτης ρωτά ή τονίζει:

- «Τι έκανες εκεί που σε εξέπληξε θετικά;»

- «Ποια στιγμή της συνεδρίας νιώθεις ότι ήταν καλή;»
Δεν υπάρχει κριτική, μόνο ανάδειξη δυνάμεων.

​

• Κλείσιμο με ένα μάθημα ή μια ερώτηση που μένει ανοιχτή. Στο τέλος, ο επόπτης προτείνει:

- «Αν κρατούσες ένα πράγμα από τη σημερινή συζήτηση, ποιο θα ήταν;»

- «Ποια ερώτηση μένει αναπάντητη για εσένα;»
Αντί για λύση, αφήνει χώρο για περαιτέρω σκέψη.

​

Η κυρία Κουρμουλάκη διαθέτει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος από το 2019, η οποία ισχύει σε όλη την επικράτεια. Διατηρεί ιδιωτικό χώρο ψυχικής υγείας, με την επωνυμία «Ψυχής Ρους», στην Παλλήνη, ενώ παράλληλα εργάζεται και διαδικτυακά. Επίσης, είναι μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων (ΣΕΨ) από το 2021.

​

Λίγα λόγια από την ίδια: 

 

Είμαι απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρακολούθησα τμήμα του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Integrative Counselling and Psychotherapy του Mediterranean College, εμβαθύνοντας σε μια ολιστική, ενσωματωτική προσέγγιση της ψυχοθεραπείας.

​

Από το 2019 ασκώ ενεργά την ψυχολογία, έχοντας συνεργαστεί σε πλαίσια πρακτικής άσκησης με το Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο Παλλήνης – Σισμανόγλειο Αμαλία Φλέμινγκ και τα Εκπαιδευτήρια Γείτονα ως εκπαιδευόμενη Σχολική Ψυχολόγος.

​

Σήμερα διατηρώ τον ιδιωτικό μου χώρο «Ψυχής Ρους» στην Παλλήνη και παρέχω συνεδρίες διαδικτυακά, παρακολουθώντας εφήβους και ενήλικες με ζητήματα όπως κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, δυσλειτουργικές σχέσεις, τοξικότητα στο εργασιακό περιβάλλον, ναρκισσισμό, διατροφικές διαταραχές, ταυτότητα φύλου, φοβίες, χρόνιο στρες, ενδοοικογενειακή βία, αυτοκτονικότητα, διαχείριση θυμού και αυτοεκτίμηση.

​

Η ερευνητική και εκπαιδευτική μου βάση:

​

Συμμετείχα στην έρευνα με θέμα:
«Θετική προσαρμογή μεταναστών και γηγενών εφήβων κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης: Διεργασίες ευαλωτότητας και ψυχικής ανθεκτικότητας» – γεγονός που μου έδωσε πολύτιμη εμπειρία στην κατανόηση της πολυπλοκότητας των εφήβων, των πολιτισμικών διαφορών και των μηχανισμών ανθεκτικότητας.

​

Παρακολούθησα το 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Εξελικτικής Ψυχολογίας (ΕΛΨΕ) στο Ρέθυμνο, καθώς και την 3η Επιστημονική Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας. Διαρκής επιμόρφωση σε κλινικά πεδία που αφορούν την εποπτεία.

​

Για να μπορώ να υποστηρίζω άλλους ψυχολόγους μέσω εποπτείας, επιμορφώνομαι διαρκώς σε τομείς που εμφανίζονται συχνά στη κλινική πράξη:

- Εγκληματολογία.

- Δυσκολίες προσαρμογής στο σχολείο.

- Αυτοκτονικότητα – Αυτοκαταστροφικότητα – Αυτοτραυματισμός (Κέντρο Σεμιναρίων Περί Ψυχής).

- Ερμηνεία ονείρων (Ελληνοβρετανικό Κολλέγιο).

- Δυσλειτουργικές σχέσεις & Νευρογλωσσικός Προγραμματισμός (NLP).

- Δυσλειτουργικές πεποιθήσεις.

- Ψυχική ανθεκτικότητα και τρόποι ενίσχυσής της.

- Δραματοθεραπεία.

- Mindfulness – MBSR (μείωση στρες βασισμένη στην ενσυνειδητότητα).

- Μισοτελειωμένες υποθέσεις του παρελθόντος και αποφυγή παρείσφρυσης στο παρόν.

- Ευτυχία και εμπόδιά της.

- Συντροφικότητα.

- Το παράδοξο μονοπάτι προς το νόημα της ζωής.

​

Τι μπορώ να προσφέρω ως επόπτρια:

​

Με βάση την κλινική μου εμπειρία, την ερευνητική μου κατάρτιση και τη διαρκή μου εκπαίδευση, μπορώ να σε υποστηρίξω σε διαφορετικές μορφές εποπτείας ανάλογα με την ανάγκη.

​

Για ποιους είναι κατάλληλη η κάθε μορφή εποπτείας;

​

1. Κλινική εποπτεία

Για ποιους είναι κατάλληλη:

- Νέους ψυχολόγους (πρώτα 1-5 χρόνια άσκησης) που χρειάζονται δομημένη καθοδήγηση.

- Ψυχολόγους που εργάζονται με παιδιά και εφήβους (χρειάζονται συλλογή ιστορικού από πολλές πηγές).

- Ψυχολόγους που αντιμετωπίζουν δύσκολα περιστατικά (αυτοκτονικότητα, κρίσεις, βία, εκρηκτικότητα).

- Ψυχολόγους σε δομές (Κέντρα Ημέρας, Ιατροπαιδαγωγικά, Σχολεία) που χρειάζονται τυποποιημένες διαδικασίες.

- Ψυχολόγους που προετοιμάζονται για πιστοποίηση (π.χ. σε ψυχοθεραπευτική προσέγγιση).

- Ψυχολόγους που νιώθουν «μόνοι» στην κλινική κρίση και θέλουν εξωτερική ματιά.

- Ψυχολόγους που θέλουν να βελτιώσουν συγκεκριμένες τεχνικές (π.χ. δομή συνεδρίας, στοχοθεσία, αξιολόγηση).

Δεν είναι κατάλληλη για όσους θέλουν εστίαση στον εαυτό τους (προσωπική) ή ισότιμο διάλογο (ομότιμη).

​

2. Προσωπική εποπτεία:

​Για ποιους είναι κατάλληλη:

- Ψυχολόγους που νιώθουν έντονα συναισθήματα (θυμό, έλξη, φόβο, οίκτο) προς θεραπευόμενο.

- Ψυχολόγους που «κουβαλάνε» το περιστατικό και εκτός συνεδρίας.

- Ψυχολόγους με σημάδια επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout) (κόπωση, αποπροσωποποίηση, έλλειψη ικανοποίησης).

- Ψυχολόγους που δυσκολεύονται με τα όρια (π.χ. δεν μπορούν να πουν «όχι», απαντούν εκτός ωραρίου).

- Ψυχολόγους που η προσωπική τους ιστορία επηρεάζει την κλινική τους εργασία.

- Ψυχολόγους που αμφισβητούν τον εαυτό τους (αυτοεκτίμηση, τελειοθηρία, σύγκριση με συναδέλφους).

- Ψυχολόγους που αντιμετωπίζουν περιστατικά που αγγίζουν προσωπικά τραύματα (κακοποίηση, απώλεια, βία).

​

Δεν είναι κατάλληλη για όσους θέλουν τεχνικές λύσεις (κλινική) ή γνώση (εκπαιδευτική). Αν το ζήτημα είναι βαθιά προσωπικό, χρειάζεται προσωπική θεραπεία, όχι εποπτεία.

​

3. Διοικητική εποπτεία

Για ποιους είναι κατάλληλη:

- Ψυχολόγους που μόλις ξεκίνησαν ιδιωτικό χώρο.

- Ψυχολόγους που δυσκολεύονται με τη διαχείριση αμοιβών.

- Ψυχολόγους σε υπερφόρτωση.

- Ψυχολόγους που εργάζονται σε δομές με πολλούς φορείς.

​

Δεν είναι κατάλληλη για όσους θέλουν κλινική ανάλυση ή προσωπική διερεύνηση. Είναι «τεχνική» αλλά διαφορετικής φύσης.

​

4. Ομότιμη εποπτεία

Για ποιους είναι κατάλληλη:

- Έμπειρους ψυχολόγους που δεν θέλουν καθοδήγηση αλλά έναν ισότιμο συνοδοιπόρο.

- Ψυχολόγους που νιώθουν πίεση από ιεραρχικές σχέσεις και προτιμούν διάλογο χωρίς εξουσιαστικό ρόλο.

- Ψυχολόγους που έχουν ήδη κλινική επάρκεια και θέλουν να ακούσουν τον εαυτό τους μέσα από τα λόγια ενός άλλου.

- Ψυχολόγους που θέλουν να εξερευνήσουν τυφλά σημεία χωρίς να τους «διορθώνει» κάποιος.

- Ψυχολόγους που δεν θέλουν λύσεις αλλά διερευνητικές ερωτήσεις και κατοπτρισμό.

- Ψυχολόγους που συμμετέχουν σε ομάδες εποπτείας (η ομότιμη μορφή λειτουργεί εξαιρετικά σε ομάδες).

- Ψυχολόγους που θέλουν ελαφρύτερη δομή και περισσότερη ελευθερία στη συζήτηση.

​

Δεν είναι κατάλληλη για νέους ψυχολόγους που χρειάζονται δομή και καθοδήγηση, ή για όσους θέλουν διδασκαλία ή λύσεις. Δεν είναι κατάλληλη για κρίσεις και έκτακτα περιστατικά.